20 oktober: New York City
Slotakkoord
Nou, dat was editie 2011 alweer. Tijd om wederom de balans op te maken. Ik kan in ieder geval terugkijken op een geweldig mooie reis, 4 weken lang vrij zijn maar ook echt vrijheid beleven. En Amerika is voor mij daar gewoon het land bij uitstek voor. Ik heb me goed kunnen vervelen de afgelopen tijd, maar het vervelendste moet ik nog doen: koffer inpakken. Niet mijn favoriete hobby.
Het totaal aantal mijlen wat ik de afgelopen weken heb verreden, op een originele route van 4500 mijl (7500 km), is 7200 mijl (11520 km) De Chrysler deed het helemaal niet zo slecht met een verbruik van 1 op 10 à 11 kilometer. Nu ik er elke dag in heb gereden, stap ik in net alsof het mijn eigen auto zou zijn. Er is ondertussen een nieuw model uit van de 300-serie, misschien heb ik dat mazzeltje volgend jaar. Maar de "gewone" is ook goed, daar teken ik voor. Dat wordt straks weer wennen.. kleiner stuur, minder pk's en ik kan mijn literbeker frisdrank niet meer kwijt.
Verder wou ik even een aantal zaken met jullie doornemen, uit de categorieën benzine, motels, muziek en eten. Het zijn ingrediënten die elke vakantie terugkomen, en op een gegeven moment is daar een trend in te ontdekken. Of sommige dingen veranderen gewoon niet en blijven zoals ze zijn, ook goed hoor.
Benzine. De stelregel was altijd, oost west, benzine is bij ons goedkoper dan de rest. Dit jaar heb ik een golfbeweging gezien in stijgende en dalende benzineprijzen. Het oosten is zeker de goedkoopste niet meer, en een gallon benzine ben ik niet onder de 3 dollar tegengekomen. Californië is altijd al de duurste staat geweest, met dit keer een topper van $4.89 per gallon in afgelegen gebieden, regulier zou je zo rond de $3.90 kwijt zijn. New Mexico was de goedkoopste met $3.09, daarna schommelde de prijs zo rond de $3,30 per gallon. Devies: gooi altijd je tank vol in of rond grote steden/plaatsen. Maar niet bij vliegvelden, daar betaal je vaak weer de hoofdprijs.
Motels. Ik blijf meestal bij mijn vertrouwde ketens hangen, over het algemeen vrij basic maar goed om te verblijven tegen een goede prijs. Elk jaar kom ik er wel een paar tegen waarvan ik het beter zou vinden dat ze gewoon in de hens worden gestoken en opnieuw fatsoenlijk worden opgebouwd. Maar ook het tegenovergestelde die me juist weer positief verrassen met nette ruime kamers en goede voorzieningen in en om het motel. Over het algemeen ben ik het meeste geholpen bij de Travelodge-motels, maar ook de Knights-Inn hebben punten bij me gescoord. Aandachtspuntje voor volgend jaar is in ieder geval de weekenden beter in de gaten te houden, om niet 's avonds laat om 22:30 nog een motel te moeten boeken tegen bonustarief.
Muziek. Wat me elk jaar (soms tot vervelens toe) opvalt, is dat er steeds dezelfde nummers van bepaalde artiesten gedraaid wordt door radiostations die het daar allemaal erg over eens zijn. Je kunt niet eens van zender wisselen of je hoort dat ene nummer weer, of je hoort een vers moppie muziek maar dan is het de zender die kraakt, alsof je naar een zak chips zit te luisteren. Een Britse artieste die hier wel erg breed uitgemeten wordt, is Adele. Haar eeuwige gejammer en gejank in haar klaagzangen lijken hier een lang leven beschoren. Ik weet of je haar kent, maar dit vind ik nu typisch een artieste die wat mij betreft best van wat drugs zou mogen snoepen. Misschien vrolijkt haar muziek daar wat van op.
Eten. Sinds dit jaar ben ik vaker dan ik eigenlijk ooit deed, gaan ontbijten. Dat doe ik meestal bij de Denny's, een landelijke keten hier. Een uitdaging is om de bodem van je koffiemok in zicht te krijgen, voordat de serveerster er weer een verse lading zwart goud bijklettert. Ze hangen als haviken rond je heen, om te zien of je niets tekort komt en of alles naar wens is. Het tempo van het proces zitten - bestellen - eten - betalen is hoog, en dan heb ik het niet over fastfood. Olive garden bijvoorbeeld, is een leuke tent als je een keer Italiaans wil eten, voor een zeer betaalbare prijs. Je krijgt vooraf verse broodjes en een groot bord verse salade met mega-croutons (want alles moet groot). Ik krijg het maar steeds niet voor elkaar om mijn salade weg te krijgen voordat het hoofdgerecht alweer op tafel staat. Daarbij moet je even weten dat het gebruikelijk is dat salade vooraf apart wordt geserveerd en gegeten voor het hoofdgerecht. Frisdrank: ook onbeperkt. Het gaat allemaal snel, maar kwalitatief wel goed.
Ter afsluiting vond ik het toepasselijk om een filmpje te plaatsen (zie boven), welke ik in Las Vegas heb gemaakt bij het Bellagio hotel-casino. Vergeef me mijn matige filmkunsten, maar als verdediging kan ik aanvoeren dat ik in de eerste plaats niet kon weten wanneer de muziek precies begon en dus iets later inhaak, en in de tweede plaats ik iets naar achteren moest lopen voor een breder perspectief en ondertussen al filmend ook nog mijn rugtas in de gaten moest houden. Voor volgend jaar heb ik n.a.v. belevenissen van dit jaar alsvast een streep getrokken van San Francisco naar Las Vegas. Hoe de route van editie 2012 er verder uit zal zien, daar ga ik me de komende maand maar eens druk over maken. Voor de foto's van gisteren en vandaag in New York klik hier, voor de compilatie van de afgelopen weken klik daar. Als laatste mijn dank voor eenieder die mij de afgelopen weken hebben gevolgd, en ik hoop dat ik ook dit jaar weer meer van Amerika heb kunnen laten zien dan alleen Starbucks en McDonalds. Tot volgend jaar.
Muziek: Cee Lo Green - Bright lights, Bigger City (New York)
Frank Sinatra - My Way (Compilatie)
