Charleston, West Virginia

Trek je wel wat fatsoenlijks aan?

Ik was vanochtend misschien iets te opportunistisch. Washington DC ligt maar een half uurtje rijden van Baltimore, ik denk ik ga nog even de stad in. Ondertussen ben ik de afgelopen dagen best wel geterroriseerd door tolwegen en parkeergelden, dat ik me nog een beetje achter de oren krab of ik dit wel ga doen. Leuk hoor om het witte huis nog een keer te zien, het Capitool en nog monumenten die ik tot dusver zelf nog niet heb gezien; alleen voor dat kleine stukje was het gewoon drama om daar nog een draai aan te geven terwijl er nog 300 mijl meer op het programma staan vandaag naar Charleston, West Virginia. Ik had voor op de route nog een paar foto waardige momenten op het programma staan (waarvan de foto hierboven, en nog een koe in een ei - de Udderly Chick - maar die heb ik wegens de afstand maar overgeslagen). Gaanderweg wordt de gemoedelijkheid wat beter; ze hebben hier het woord "Tol" erg goed geimplementeerd in praktisch elke snelweg langs de oostkust, en dat betekent vooral in het noorden een sjagerijnige bakkes bij het aannemen van het tolgeld krijgt en wat meer in het zuiden "Dank u wel meneer". Soms nog eens een fijne dag erbij. Het wordt zo langzamerhand weer erg geil om meer naar het zuiden te rijden.

Eenmaal aangekomen in Charleston, check ik in in het Four Point Sheraton Hotel. Jawel. Deze slobberige modekoning gaat op sjiek. Prachtig hotel, mooie kamer en dicht bij al de actie. Actie, in de zin van de Black Sheeps Burrito's en Brewery maar liefst twee straten verderop. Je zal er maar erheen moeten Uber-en. Ik denk ik trek een leuk t-shirt aan, ga lekker zitten aan de bar en we gaan los. Ok, het is dinsdagavond, ik verwacht ook geen vuurwerk maar het blijft nog even stil. Ik ga zitten, en acclimatiseer een beetje. De barman van dienst helpt me aan het paar biertjes, even later wisselt de wacht. Het blijft redelijk stil, wat werknemers die klaar zijn met hun dienst komen aan de bar zitten en praten onderling wat. Niemand zegt eigenlijk iets tegen me, klanten om me heen blijven stil gefocust op hun mobiel, het personeel lijkt gemuilkorfd. Heb ik een te harde scheet gelaten? Zo eentje die zeker minimaal een 15 seconden lang bubbelend concert oplevert? Ik hoor tussen de gesprekken door wie de brouwer is van het spul, en we raken - totdat ik inbreek - aan de praat. Wat blijkt: hij had in zekere zin "aanstoot" genomen aan de opdruk van mijn t-shirt die ik bij Wal-Mart heb gekocht (zie foto rechts). Voor de minder machtigen der Engelse taal betekent dit: "Ik was ooit een mensen-mens, maar mensen heb het geruineerd". Hij dacht serieus dat ik een t-shirt aantrek om naar een bar te gaan en een statement te maken, om vervolgens net als die andere gnomen met een knik van 33,3 graden in mijn nek de godganse tijd op mijn mobiel te zitten turen. Ik maak me er ook zeker gedeeltelijk schuldig aan (maar ja ik moest wel, want niemand praatte met me en men nam kennelijk aanstoot aan mijn shirt). Het aanbieden van gratis WiFi werkt in deze situatie wat averechts vind ik; als je wil dat mensen met elkaar gaan praten dan moet je dit juist niet aanbieden, maar omdat we zowal allemaal hieraan verslaafd zijn denk ik dat wanneer je mobieltjes je zou verbieden mensen hier zenuwachtig op de bar gaan tikken en naar het plafond gaan staren, waar geen bier meer tegen helpt om het trillen te laten ophouden. Het is heel erg hier.

Nu de lucht geklaard is, gaan de remmen eraf. De brouwer van dienst geeft toe dat zijn aanname iets te voorbarig was. Er scharen zich ondertussen meer medewerkers aan de bar. Ik krijg het even druk, ik moet even uitleggen waarom ik her ben, en wat ik hier kom doen. Biertjes worden uitgewisseld, Jagermeisters passeren de revue. De sfeer is compleet anders en ik voel alsof ik hier een reguliere klant ben, en ook als dusdanig behandeld word. "Ah, jouw t-shirt is geen statement". Nee Oelewapper, als ik serieus wil dat er niemand tegen me praat of dat ik net als in Pittsburg het gevoel krijg dat ik bij gratie een biertje MAG bestellen, dan was ik wel in mijn fijne hotel gebeleven. Wat nogmaals een sjieke bedoening is, qua kosten komt het het op hetzelfde neer dan in een krakkemikkig motel circa 10 kilomter verderop en dan op en neer met meneer Uber. Die hebben ze hier in tegenstelling tot in Richtfield, Utah wel. Ik ben benieuwd of de enige taxichauffeur van dat dorp ondertussen al weer terug is uit Salt Lake City. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, het is een troosteloos dorp dus ze moeten blij zijn dat er nog iemand voor taxi wil spelen daar. Al met al een super avond gehad - met een super rekening. Er stonden geen prijzen op de menukaart, dus ik denk zoek dekking en laat de rekening maar komen. Inclusief eten en zeker 6 speciaalbier nog geen $40. Kijk dat was weer een aanname die ik mis had. Komt allen naar het zuiden, het leven is hier goed.

Baltimore, Maryland

Boodschappendagje

Heel in het kort: van Albany naar Philadelphia gereden voor wat spulletje bij het Hard Rock Cafe in de stad. Een centrum wat er smerig uitziet, erg op je hoede zijn hier. Parkeren is hier rete duur als je slechts voor een uurtje komt, nog erger dan Amsterdam. Voor de rest is het prima voor vandaag, gereden naar Baltimore in de staat Maryland en daar een leuke avond gehad bij de Pratt Ale House.

Albany, New York

Voorlopig geen post

Dit weekend verblijf ik bij vrienden in Albany in de staat New York. Tot komende maandag geen post, alleen quality time doorbrengen. Maandag rij ik via Philadelphia naar Baltimore in de staat Maryland. Dit weekend staat ook in het teken van de wedstrijden tussen de Yankees en de Red Sox, dat is best spannend.

Allentown, Pennsylvania

JOE-HOE! Mien knuppel is hrooter dan die van JOE-HOE!

De Coppers heb ik nog niet veel gezien de afgelopen weken. Totdat gisteren een zekere heer Derrick (niet aus der Reihe) me vroeg of ik na circa 5500 kilometer rijden al een keer aan de kant was gezet. Het was bijna de goden verzoeken vanmiddag op de Interstate 70 Turnpike (tolweg) richting Allentown. Ik rij al die afstand al op cruise control, af en toe een keertje wat harder om in te halen maar verder ook niet. Iets wat de agenten hier niet zijn, is kleurenblind. De huurauto die ik nu rijd heeft een zeer kleurige kentekenplaat, in plaats van een witte plaat met een blauwe rand zoals mijn Chrysler 300 eerst had uit deze staat. Ik zag er een paar staan vanmorgen in de berm, ik reed er voorbij, ik kijk altijd even achterom, ik dacht die blijven staan. Dus niet, ik had er eentje achter me zitten. Ik reed niet te hard, niet gezopen (tenminste niet de afgelopen 8 uur), keurig gordel om. Zoals ik al vaker heb meegemaakt, blijft ie een tijdje op de linkerbaan achter me hangen. Ben er van overtuigd dat ik wanneer ik nog steeds de Chrysler 300 had met een Pennsylvania kentekenplaat, ik nooit was gevolgd. Ik denk nou ondanks dat je geen reden hebt om me te achtervolgen, wanneer ga je je feestverlichting eens aanzetten. Na een minuutje of 4-5 haalt ie me ineens in en gaat weer aan de kant staan. Zijn teleurstelling zal groot zijn nu hij erachter is gekomen dat het een huur auto is, niet gestolen, overtreedt geen regels.... Jammer! Je had vast je grote knuppel aan me willen laten zien....

Pittsburg, Pennsylvania

Of je nog wat wilde bestellen KUT!

Na het ontbijt bij de Swaffle-House vanmorgen, had ik een paar olijke zaken op het programma staan: een sculptuur van Chief Featherlips (zoals op de foto rechts te zien) en van het plastic Lego museum in Bellaire, Ohio (wat niet op de foto te zien is). Op Internet zag de verzameling er heel leuk en levensgroot uit, de openingstijden volgens het almachtige Internet waren gewoon open; echter de hekken gesloten en niemand die de telefoon opneemt voor deze bezoeker. Bellaire (in de staat Ohio) heeft een heel deftige naam, als ik zo door dit dorp rijd zou Tsjernobyl in 1987 er nog als een klassewijk uit hebben gezien waar alleen de fortuinlijken zouden kunnen wonen. Praktisch alle huizen vervallen, grote gaten in het wegdek (als dat er is, niet iedereen in dat dorp heeft die luxe voor de deur) en hun belangrijkste attractie die dus tegen de verwachting in gesloten is. Een erg troosteloze plek.

Eenmaal in de stad bij de hut "Proper Brick Tavern" dacht ik eens lekker te gaan zitten voor hun uitgebreide selectie aan speciaalbier en ook wat te eten. De gast van dienst keek me exact zo aan als de Terminator hierboven: of ik wat moest hebben. Pittsburgh heeft een rijke historie in de staalindustrie (hun voetbalteam heet daarom ook de Steelers) maar ik wist niet dat ze hier ook mensen uit staal maken. De bar an sich was al diep en smal opgesteld, achter de barkrukken had je ook nog een rij tafels, waarbij de doorgang zo smal was dat op het moment je aan die kant van de bar ging zitten, de doorgang blokkeert voor het personeel. Dan staat een kleine bebaarde Terminator voor mijn neus met zo'n blik van, je hebt nog mazzel dat ik je wil bedienen. Uit goed fatsoen bestel ik een biertje, het eten sla ik hier maar over, heb al geen honger meer. Uit coulance doe ik nog een tweede (ondanks dat de prijzen hier op bijna 8 dollar per biertje liggen). Dan is er ook nog eens GEEN Wifi voor klanten aanwezig anders kon ik mezelf nog een beetje bezighouden in deze hut. Of ik honger heb? Nee nu niet meer, ik zie dat ze de pizza Kapsone op het menu hebben staan. Dan is het welletjes geweest. Van de Uber chauffeur van vanmiddag kreeg ik nog een tip voor een andere tent, daar zijn de bedienden wel van hetzelfde materiaal gemaakt net als ons allemaal. Eind goed al goed.

Dayton, Ohio

En dat is het volgende:

Als in praktisch geen andere staat, vind je hier niet zo'n grote dichtheid aan Starbucks vestigingen langs de snelweg. Ook Waffle House (wat ondertussen ook wel een favorietje aan het worden is naast Denny's) zou ik graag ook wat meer door het land heen aanwezig willen zien. Voor de rest is het een staat waar je gewoon doorheen moet rijden, zodra je in het westen komt wordt de omgeving veel meer heuvelachtig en groen; dat zal vast ook wel bij ohio.org in de reisgids staan. En Amish, die hebben ze hier ook zat.

Ik ben vanavond even naar Toxic Brewing geweest, wat de Uber chauffeur al tegen me zei, er zal nu op dit moment geen hond zitten en ga er zeker voor klokslag 23:00 pleite. Het kan er nog wel eens ruig aan toe gaan daar. In het eerste had ie zeker gelijk, de barman had zichtbaar last van oh jee - er zit iemand aan de bar en nu? - en de rest van zijn collega's zouden qua plakplaatjes op hun armen prima uit een slechte bikersfilm kunnen komen. Nul sfeer, praktisch niemand aan de bar en ik ga ook niet wachten tot 23:00 totdat het echt "gezellig" gaat worden. Het bier was prima, gezelligheid heb ik hier niet gevonden.

Daarna nog even naar de Troll-pub aan de andere kant van de straat. Dat was al een stuk beter - en wat laagdrempeliger - mensen praten echt tegen je en zijn nog vriendelijk ook. Aan de bar verschijnt in mijn ooghoek een gestalte met een beige jas, rode broek, blond "kapsel", leesbril en rood gelakte nagels. Net als in de Uber-pool die ik in Chicago door wat mindere wijken heb genomen, heb ik net zo min langs me gekeken om dit model te bestuderen als de enorme tieten van de Big Hootchie die naast me in de taxi zat toen. Jezus wat een jopen, maar goed dat even geheel en al terzijde. Af en toe hoor ik haar (daar ging ik in eerste instantie nog even heel bleu van uit) wat praten met het personeel, en ik sta op het punt te vragen van joh, "Rookt u toevallig zware Van Nelle?". Ik kijk op een onbewaakt moment nog eventjes goed, en zeker is het een vent. Allemaal prima hoor, geen vooroordelen. Vond het wel even grappig.

Chicago, Illinois

Het duo Frips & Fruitig

Ik had vandaag maar 1 ding in gedachten: ik wil diezelfde pizza bij Gino's East als in afgelopen mei. De "Meaty Legend" wordt deze herder van formaat ook wel genoemd. Rijkelijk gevuld met bacon, Canadese bacon (weet niet waarom ze dat erop gooien maar goed), pepperoni, italiaanse worst en heel veel kaas. Omdat ik het mezelf niet te makkelijk wilde maken, besloot ik vandaag eerst 25 kilometer te voet af te leggen om het zeg maar "te verdienen" om culinair zo over de schreef te gaan. Na mijn ronde door de stad naar verschillende plekken waar ik altijd wel even naar toe ga, was het om 17:30 tijd om ten tonele te gaan bij Gino.

Na de pizza, ben ik nog even afgezakt naar sportsbar Timothy o'Toole's, ondertussen een favoriet van me. Leuke kroeg, goeie sfeer, 72 HD tv's om in alle hoeken en gaten sport te kunnen kijken. Ik val praktisch in slaap aan de bar na die enorme pizza, en heb de allergrootste moeite mijn eerste biertje weg te krijgen. Op een gegeven moment hoor ik 2 gasten achter mij praten, tussen het luidruchtige sport-commentaar door hoor ik... jawel. De eerste Nederlanders die ik tegenkom. Ik spreek ze aan, "he-he eindelijk een Nederlander". We raken spontaan aan de praat, en het gaat natuurlijk er al snel over wat je reden van bezoek is, hoe lang je blijft etcetera. Ik hoor van hun dat ze pas vandaag zijn gearriveerd, maar dat ze morgen alweer vertrekken. "We zitten in de transportsector", legt Frank uit. "We doen iets in de buizelarij", noteert Fred op. Het bleken dus 2 piloten van KLM te zijn, die morgenmiddag weer terug moeten vliegen naar Amsterdam. Afijn binnen de kortste keren dikke mik en we doen een paar biertjes. Gaanderweg merk ik dat ze nog al laconiek over hun beroep praten, dus om mijn achterdocht weg te nemen dat ik hier met een paar laaielichters te maken heb, zaag ik ze wat door over allerhande zaken die met vliegtuigen en luchtvaart te maken hebben. De vaktermen worden er overtuigend uitgeslingerd, en ik heb ze geen moment zichzelf achter de oren zien krabben op het moment ik de test afneem. Ze gaven me te kennen dat op de vliegersopleiding je minimaal een score van 80% moet halen, en ik zeg "joh, zolang je maar 100% scoort op veilig opstijgen en landen, dan ben ik tevreden". Ze gaan op tijd terug naar het hotel, en ik bestel er nog eentje om het gezellige samenzijn af te sluiten aan de bar. Waar het personeel me ondertussen ook wel kent zo langzamerhand.

Het was ondertussen al 23:30. Wordt er ineens op mijn schouder getikt. En wie zie ik daar, het duo Frips & Fruitig met wie ik gisteren ook al aan deze zelfde bar zat. Frips ging gisteren als eerste naast me zitten, en ik bood Fruitig (aan wiens soepige blik ik op dat moment kon zien dat ie allang niet zo Frips meer was) aan om wat op te schuiven zodat hij erbij kon zitten. Fruitig ging eerst op weg naar de wc, en ik raakte met Frips aan de praat die blijkbaar wel de Fruitige was van de 2 (in dat tijdvak). Beetje koetje en kalfjes, je kent het wel. Na circa 15 minuten vragen we ons allebei af waar Fruitig uithangt. We doen navraag bij de barman, en wat blijkt: zit ie al 15 minuten (minus het aantal minuten aan toiletbezoek) aan de andere kant van de bar, zichzelf afvragend waar in hemelsnaam Frips uithangt. Na de hereniging gaat het gesprek een beetje half om half, met Frips valt keurig land te bezeilen, Fruitig is wat afwezig als hij zijn shotjes wegtikt.

Vanavond waren de rollen volledig omgedraaid, Frips takelt zich half hangend en brallend aan mijn schouder op zijn kruk, en Fruitig heb ik sinds gisteravond nog niet zo Frips gezien. Keurig in pak, baardje netjes getrimd, etcetera. Praktisch alles wat ik gisteren met Frips toen hij nog Fruitig was heb doorgenomen, passeert nogmaals de revue. Fruitig zit zich op een gegeven moment zichtbaar op te vreten aan de hoeveelheid non-informatie van Frips met zijn sterke verhalen over van alles en nog wat, en Frips dankt mij meerdere malen voor mijn wijsheid die ik aan hem overdraag als een soort hogere macht. Dan heb je een serieus bakkie op, of niet? Ik krijg nauwelijks de kans om in te breken in zijn rede, dus als je me daarvoor wilt complimenteren, geef me dan minimaal de gelegenheid om ook iets te zeggen wat wel inhoud heeft. Wat in ieder geval voor de afgelopen 2 avonden voor beiden geldt, is dat ze beiden kinderen hebben en nu de kans hadden om voor een paar dagen weer vrijheid te proeven - en dat hebben ze beiden zeer letterlijk genomen - die ze voordat ze in het verleden te laat voor het zingen de kerk uit zijn gegaan nog hebben gekend. Ze hebben duidelijk stuivertje gewisseld vanavond, wat handig is zodat de Fripse over de Fruitige kan waken, en vice versa. Het was ondertussen 01:15 en 1 van de 2 moest om 08:00 alweer op het vliegveld staan naar Las Vegas. Om nog even door te gaan met vrijheid te proeven. 1x Raden wie dat was.

Chicago, Illinois

De grijze vos

Rijden in Chicago is praktisch altijd druk - zodra je via Interstate 90 in de buurt van de stad komt heb ik het nog nooit meegemaakt dat je door kunt rijden, ook niet om een uur of 3 op zondagmiddag. Nu moest ik verder niet in het centrum zijn - noodgedwongen heb ik een hotel moeten nemen die ten zuiden van het centrum ligt in verband met de volgeboekte Roadhouse waar ik normaalgesproken boek. Het heeft natuurlijk een financiele randje als reden. Ik heb wel eens eerder in het centrum gereden, maar dat moet je wel gewend zijn. Navigatie kan wel eens lastig zijn met al die hoge gebouwen qua gps ontvangst, en als er van die heetgebakerde lui achter je zitten die wel weten waar ze zijn moeten en het liefst toeterend door je heen zouden willen rijden, is dit een stuk ontspannender. Het is een beetje rijden met je middelvinger omhoog, ieder voor zich en de weg voor mij alleen graag.

Vanmiddag kwam ik bij een verkeersopstopping terecht, verkeersregelaars regelden het verkeer. Dus als het groen licht voor je is, wil niet zeggen dat je door mag rijden. De eerste die het probeerde kreeg in niet te misverstaanbare taal te horen dat dit niet de bedoeling was. Dan zat er achter mij een grijze Vos in z'n Mercedes cabrio die begon te toeteren waarom ik niet doorreed, terwijl er toch duidelijk iemand in een fel geel jack de borstcrawl in het openbaar staat te doen. Leek me zo'n zakenbaasje van een jaar of 60 - haartjes strak achterovergekamd, duur shirt aan met zo'n blik in zijn ogen alsof hij wereldheerser is. Ik ga een beetje aan de kant voor die knakker, hij gaat langs me en wordt ook tegengehouden. Hij doet zijn raam open (en ik zal er voor de zekerheid even bij vermelden dat hij met zijn dak dichtreed, voordat je denkt dat ik niet weet wat je met een cabrio kunt doen) en gaat nog een partij van zijn neus lopen maken ook. Nee dat gaat ons helpen zodat de verkeersregelaar ons sneller door laat rijden, dan pakt ie hem daarop terug en konden we allemaal genieten van extra wachttijd.

Nog iets wat ik heb geleerd vandaag, is niet meer met een Uber-pool vanuit het zuiden waar ik nu zit richting de stad te gaan. Ze hebben hier vanuit het hotel wel een shuttle die x-maal per dag naar het centrum rijdt, maar die reed dus niet. Ik een Uber bestellen, en een Uber-pool wil zeggen is dat de chauffeur meerdere mensen op weg naar de stad oppikt, je reistijd is wat langer maar het kost ook minder. We zijn door wijken gereden waar het echt niet pluis is - het ziet er zwart van de mensen, en dan is het nog niet eens druk - en de chauffeur legde me ook uit dat dit niet de meest begeerde wijken zijn in de stad. Voor de rest niets aan de hand, maar ik heb gisteravond wel een Uber-direct gepakt zodat ik zeker 's avonds hier niet mee te maken krijgt. De sfeer in zo'n auto met 2 andere medepassagiers is er eentje van weinig woorden en keiharde rap-muziek op de koptelefoon.

Breda, Iowa

Nee, je mag ons geen biertje terugkopen

Dit is um dan voor de komende paar weken: de Chevy Impala. Tenminste, als de barst die al in de ruit zat toen ik hem meenam (wat ik even later ontdekte) niet volledig doorscheurt, anders kan ik weer terug. In Denver hadden ze hem al klaargezet met de kofferbak open toen ik aan kwam lopen, oke het was geen Chrysler 300 maar deze is ook een waardige vervanger (en ook wat zuiniger in verbruik en dat zien de milieu-aanbidders graag). Ik besefte me ook even later dat het maar goed was dat er geen 1 of ander vaag Aziatisch model werd voorgereden, anders had Cyaan Ali me alsnog bij de jeweetwel gehad. Gelukkig dus niet.

Terugkomen in Breda is als een warm bad, wat alleen maar meer gaat koken als je hier bij Red's Place (zowat de enige kroeg hier) binnenstapt. Ik kreeg de eerste 5 rondjes gewoon geen kans om zelf een biertje te kopen, als ze eenmaal weten waar je vandaan komt dan ben je nog niet van ze af. Het is een heel kleine gemeenschap waar praktisch iedereen elkaar kent, en je de achterdeur nog gewoon open kunt laten staan. Ik heb gehoord dat het voorkomt dat mensen als ze goed hebben gedronken ergens aan de overkant van de straat een huis binnengaan om te gaan slapen. Mensen boden me vanzelf een slaapplaats aan voor een volgend bezoek. Ze moeten er bijna om vechten wie met de eer mag strijken mij te faciliteren in overnachtingen, eten en drinken. Red's is een kleine sportsbar met darts, een pooltafel en een jukebox, en met historisch lage prijzen. In de regio heb je meer van dit soort kleine plaatsen, en geregeld worden er dan partybussen ingezet zodat ze in verschillende kroegen op stap kunnen gaan. Het zijn allemaal stuk voor stuk aardige lui en je hebt meteen een leuke avond. Ik ben praktisch met nog geen 20 dollar de avond doorgekomen, met dank de gasten en barkeeper Bruce.

Kearney, Nebraska

Huub Huub: Barbatruuk

De Chrysler gaf sinds gisteren aan aan een verse slok olie toe te zijn, dus ik heb hem helaas moeten inleveren om te voorkomen dat ik later met panne kom te staan. Het is nu een grijze Chevy Impala geworden. Morgen zet ik er even een foto van online in het pyttoreske Breda in de staat Iowa. Verder prima avond gehad in een lokale kroeg in Kearney, Nebraska. Het zijn vooral boeren en een verdwaalde netwerkbeheerder bij de lokale scholen aldaar. Wel leuk overigens, dan kan ik tenminste ongegeneerd vakjargon uitkramen wat ook nog eens begrepen wordt ook. Aardige lui hier, heb een prima avond gehad. Dermate goed dat ik geen tijd/inspiratie meer heb voor een vlammend betoog, zoals jullie dat meestal van me gewend zijn. Morgen naar Breda.

Denver, Colorado

Deze Tiger kan er geen hout van (in vergelijking met dan)

Vanmorgen een cira 4 uur durende rit afgelegd naar Denver in de staat Colorado. Prachtige rit over interstate 70, dwars door de Rockies met veel bomen die herfstkleuren krijgen. Het begint eerst enkel rotsachtig wat later heel groen en geel wordt, waarbij als ik zo sommige huizen gebouwd zag het me erg Zwiters aandeed. Veel steile wegen omhoog en omlaag, en het devies is om in de middelste baan te blijven omdat vrachtwagens naar schatting met zo'n 10-15 mijl per uur de bergen opkruipen. En met deze woorden moet je het doen, om de 1 of andere reden was ik vergeten de sd-kaart van mijn camera terug erin te plaatsen. Hij klikte gewoon wel bij het foto's maken dus gealarmeerd was ik niet. Doet ie anders nooit.

Verder nog even een uurtje balletjes getikt bij Topgolf in Centennial (ligt zo'n 20 minuten onder Denver). Overigens - de golfliefhebbers zal het ongetwijfeld al zijn opgevallen - de histerie van de menigte die Tiger Woods volgde bij zijn eerste Tour overwinning na 5 jaar (zie filmpje hieronder). Golf is en blijft een lastig spelletje, en vereist naast veel oefening een engelengeduld. Het is absoluut niet zo dat ik geen knikker geraakt heb, maar altijd even blij als Bassie keek ik gedurende dat uur niet. Topgolf is landelijk zeer populair en is voor iedereen - of je ooit gespeeld hebt of niet. Je hebt bij elke Topgolf in totaal 3 verdiepingen met 35 afslag-tees, elke tee heeft een zithoek, sta-tafels en je wordt op je wenken bediend. 's Avonds is wel het mooist als de baan verlicht is, en ook wat sfeervoller met muziek wat dan wat luider gespeeld wordt. Misschien ga ik in Nashville nog een keertje.

Grand Junction, Colorado

Van Bil met Bill

Het is gesprek van de dag: de veroordeling van heer Bill Cosby. Normaal luister ik nooit naar radiozenders waar zoveel gepraat wordt dat de commercials nog het leukste zijn. Toen vanmorgen het onderwerp Cosby de revue passeerde, vond ik het toch wel intigrerend om hier even wat langer naar te luisteren. De 2 guitige DJ's hadden discussie of Bill nu naar de reguliere gestuurd wordt of naar de "ouwe mannen" petoet gestuurd zou worden. Ze raakten er zelf niet uit, dus werd er ingebeld met een cipier die al 40 jaar gespuis ziet komen en gaan (en de recidiven natuurlijk). Zijn antwoord was simpel: er bestaat niet zoiets als een ouwe mannen gevangenis, en naar de "reguliere" gevangenis wordt ie zeker al niet gestuurd. Daarvoor is ie te bekend en heeft teveel geld, om tussen de schavuiten van een jaar of 20 te gaan zitten. Volgens hem ziet het er naar uit dat ie eerder naar een aparte faciliteit gaat waar hij niet bang hoeft te zijn dat ie keihard in zijn reet geneukt wordt zodra hij een zeepje laat vallen in de douche. Het zou anders wat zijn: ik zie het al voor me dat er een maandelijks schema wordt opgemaakt met wie er met Bill van bil mag gaan. Als die arme man 1x moet bukken met zijn 81 jaar staat ie al in hernia-stand, dus als ie dan toch niet meer overeind komt wordt het eerder een inzamelingspunt van al die beladen criminelen. Hoe dan ook, vanwege zijn status en geld zal hij wel speciale voorzieningen kunnen treffen zodat ie rustig zijn zeepje op kan rapen zonder dat een nog grotere Bubba gretig achter hem staat. Men verwacht dat hij een aparte "Huxtable"-vleugel krijgt om te gaan wonen, zoals de gelijknamige familie in de Cosby-show.

Vandaag in Grand Junction aangekomen in Colorado; wat ik zo bemerk is dat het volk zo'n beetje dezelfde temperatuur heeft als de winterperiode: Ze zijn wat bevroren en niet spraakzaam. Niet onvriendelijk maar wat afstandelijk als ze je niet kennen. Jammer dat het hier van die strenge winters zijn. Alhoewel, als je op 1 avond 2x je gezicht laat zien dan ontdooit het wat.

Richfield, Utah

Kom maar door Frenske mee oew ChickenWings rekske

Het is 06:23 als ik denk, rustig aan, alle tijd, ik hoef niet al te ver vandaag. Oh ja, ik ga vandaag een uur vooruit in tijdzone richting Salt Lake City. Daar was een keer wat mee..... iets met tijdzone niet in de gaten gehouden en een vlucht missen in 2016. Toch maar opstaan dan. De stad uitgeraken was door werkzaamheden nog even een uitdaging - alsmede het vinden van een tankstation wat niet barst van het volk wat (noodgedwongen denk ik dan) heel hun inboedel meesleept op straat. Dit noordelijke puntje van Las Vegas had ik nog niet eerder gezien, en dat ziet er erg pover uit. Eenmaal een tankstation gevonden, werkte mijn creditcard niet. Soms worden transacties met verdachte banken standaard tegengehouden (ondanks dat mijn creditcard niet geblokkeerd was of zo), en dat verbaast me niets in deze buurt. Ik had nog $15 dollar op zak en dat was genoeg om even vooruit te kunnen en in beter oorden te tanken. Zorg er dus altijd voor dat je wat cash in de pocket hebt.

Met deze vertraging erbij, kom ik bij Zion National Park aan. Met de mooie prentjes die ik op internet had gezien, kwamen de volgende obstakels. De eerste was is dat je niet met de auto veel verder komt dan de ingang, daarna moet je met bussen verder. Dan parkeren, dat was ook even een uitdaging. Ik denk nou, het hoogste punt dat zal wel een mooiste zijn, dus weer een half uur met de bus naar boven. Dan ben je er nog niet, je moet eerst nog wat kilometers gaan hiken voordat je nog een keer wat gaat zien. De klok tikt ondertussen verder. Ik zat me al sinds vanochtend te verheugen op het verorberen van een stapel Chicken Wings bij Wingers Roadhouse. Een korte bezinning en berekening van een aantal factoren (tijd om weer terug te gaan naar de auto, resterende reistijd naar de Chicken Wings tent en het feit dat ze klaarblijkelijk op plaats van bestemming om klokslag 22:00 met nat gekamde haartjes al onder de wol liggen, dan moest ik wel een beetje tempo gaan maken wilde ik nog wat effectieve kluif-tijd hebben.

En als je denkt dat je zodra de auto geparkeerd staat bij het motel er bent, denk nog maar eens een keertje na. Ik check in, en kijk even op mijn telefoon voor een Ubertje te bestellen. Jammer, die hebben ze hier niet. Dan optie 2: een taxi. Ik bel die kerel op, blijkt hij in Salt Lake City rond te rijden (een paar honderd kilometer verderop) plus hij is tevens ook de enige taxi-toko hier in Richfield, Utah. Dan optie 3: lopen. Kostte me een uurtje lopen, op zich lekker en het was niet te warm. Maar ik moest ook nog terug. Gelukkig kon ik de bazin overtuigen dat het wel een erg karige bedoening is hier om rond te gaan, en ze heeft me tussen de bedrijven door terug naar het motel gebracht. En immers: ik heb de moeite genomen om een uur te lopen om bij hun te komen eten en drinken, en dat waarderen ze dan ook weer.

Oh en nog een woord van dank aan de Vietnam Veteraan die met afgelopen zondagavond zijn Denny's giftcard aan me heeft gegeven. Het was een gratis ontbijt vanmorgen, en als ik het goed heb begrepen staat er nog steeds dik $10 op de kaart. Niet dat ik het nodig heb, maar je ontbijt smaakt toch net wat beter met gestes als deze. Nogmaals dank heer Veteraan.

Las Vegas, Nevada

De Plaspauze-Pizza

Voor vandaag stond er een uurtje of 7 sturen op het programma. Lekker op tijd uit de veren, de eerste stop was Goldfield, een typisch westernstadje wat er nog zeer authentiek uitziet. Een beetje als een John Wayne film, het heeft voor mij een allure om er in de toekomst eens een nachtje over te blijven tussen de ruige rakkers. De bus hierboven is onderdeel van een hele verzameling auto's, bussen, vrachtwagens die allemaal uit de grond steken, met grafitti bewerkt. Daarna op weg naar Las Vegas, niet omdat het moet maar omdat het kan. En eigenlijk ook omdat het moest, veel anders heb ik in die hoek niet te kiezen, op weg naar de staat Utah morgenochtend. Fremont street is een compact en minder gejaagd stukje Vegas dan op de Strip zelf, en vind ik wat prettiger om te zijn.

Wat me wel weer opvalt nu ik van de genoten gemoedelijkheid in Carson City van gisteren, hier een stuk naar beneden is bijgesteld. Lijken vallen hier niet alleen uit de kast, maar stappen rustig ook de lift in. "Negende verdieping alstublieft", hoor ik 1 van de 2 geraamtes raaskallen. Uit reactie en goei-igheid doe ik wat er kennelijk van me "verlangd" wordt. Geen boe of ba bij het uitstappen van de lift, en oh ja had je het dan niet opgemerkt dat ik met mijn 2 reiskoffers geen deel uitmaak van het personeelsbestand hier? De volgende keer dat me dit overkomt blijf ik ze net zolang stilzwijgend en soepig aankijken totdat ze hetzelf doen. Het liefst zo lang dat ik ondertussen op de verdieping ben waar ik moet zijn, en dat ze zelf nog een extra keertje meemogen.

De Plaspauze-Pizza. Die had ik kennelijk besteld vanavond, bij een restaurantje in het casino waar ik verbleef, Old Chicago. De naam zegt het al een beetje, het is een beetje een maffiozo-stijl. Allemaal zwart gekleed, vreemd dialect en ze je spreken je aan met "Boss". Nu had ik alleen vanochtend een ontbijtje bij Denny's op en ondertussen bij een ander brouwerijtje al het 1 en ander geconsumeerd zonder te eten. Er moet gelost worden - en daarvoor zitten de wc's praktisch aan de andere kant van het casino. Je bent wel een tijdje onderweg en in mijn geval waren het een etappe of 5. Ondertussen was mijn pizza er, en was zo halverwege met deze te verorberen. Naast mij zat iemand die wat zat te gokken en een afhaalpizza meekreeg van tegen een meter doorsnee, achter mij zaten een groepje rumoerigen. Ik ga weg voor de 5e etappe, ik kom terug en zie hee... wat aardig ze hebben mijn halve pizza nog even terug in de oven gedaan om hem warm te houden, want mijn bord was ineens leeg. Het barpersoneel wist van niets, dus dit riekt naar keiharde pizza-napping! Binnen de kortste keren 3 beveiligers erbij, camerabeelden ophalend, het onderzoek in volle gang. Hangende het onderzoek kan ik er verder nog niets over kwijt, maar dit wordt tot op de pizza-bodem uitgezocht. Uiteindelijk heb ik een volledige nieuwe pizza gekregen, een biertje die op mijn rekening stond werd geschrapt, ik kreeg daar bovenop nog een extra IPA bij met een lollie voor de schrik. Als het trillen maar ophoudt.

Carson City, Nevada

Je laat het he! Denk eraan.

Het is zondagochtend 09:00, tijd om terug te gaan naar het vliegveld en te kijken of de vloek van het grijze inventaris nog steeds op mijn rust. Ik stap de metro uit, het is best druk bij alle verhuurbalies, behalve bij 1, en daar heb ik mijn auto gehuurd. Goed nieuws tot dusver, en ook nog eens geen Betsie of Ali te zien. So far so good. Ik ben vrijwel meteen aan de beurt bij een voor mij onbekende dame. Gaat allemaal prima, lekker lekker lekker, totdat ze ziet heee..... U gaat naar Nashville met deze auto? "Jazeker", bevestig ik. Dan hoor ik weer de woorden "alleen maar" en "basisverzekering". Ik zeg meissie, ik heb alles gedekt wat er maar te dekken valt. En even later krijg ik keurig het papierwerk, geen verdere vragen meer. Volgens mij moet ze nog ingewerkt worden, hoe kan het toch zijn dat ik een sociaal vaardig iemand bij deze verhuurbalie aan de andere kant van de balie tref die geen klanten dusdanig op de pijnbank probeert te leggen totdat ze smeken om extra verzekeringen? Ze zal nog wel wat training krijgen van Good old Betsie of die andere hork. Maar van mij hoeft het niet, dit is eens een zeer prettige afwisseling.

Dan richting de parkeergarage. Ik was even gedesorienteerd, op de normale plek waar de Premium auto's staan, stond wat anders. Ik loop wat verder, en er komt een medewerkster naar me toe. Of ze me kon helpen. Ik zeg zeker, doet u mij maar een Chrysler 300, ik zie hem hier niet staan. "U wilt geen Nissan Maxima?" is daarop haar zeer intelligente en logische vervolgvraag. Het lijkt wel of ze die troep aan de straatstenen niet kunnen verhuren. Neem ze dan ook niet op in je assortiment, dat maakt voor ons allemaal het leven wat makkelijker. Even later komt een alleraardigste meneer mij toegesneld (die wel weet dat Mies niet gelijk is aan Aap en boven alles oren in zijn hoofd heeft), rent naar een bovengelegen parkeerdek, haalt keurig een Chrysler 300 voor me, schudt me de hand, maakt ook nog eens een buiging en wenst me een goede reis. Ze zijn er dus wel....

Verder niet al te veel gedaan, even naar Kim gereden, samen ons traditionele broodje gegeten, en op weg naar Carson City in de staat Nevada. Eerste indruk: heel ok. Aardige mensen, houden de deur voor je open als ze zien dat je met je handen vol staat voor een hotel zonder schuifdeuren, prima. Het is net zoals met zoveel kleinere plaatsen in Nevada zo, het ligt allemaal als een soort van oase in de woestijn, plukjes casino's hier en daar, tankstations, kroegen, beetje vervallen ook hier en daar. Verder nog even bij de Fox Brewpub geweest, op een paar minuten lopen van het hotel. Erg leuke sfeer, mensen zijn relaxed, maken eens een babbeltje, en ik kreeg nog van een Vietnam veteraan (in het bezit van een Purple Heart) een Denny's cadeaukaart erbij voor de gezelligheid. Hij had geen idee of er nog iets op stond, maar het gaat natuurlijk om het gebaar. Al was met maar 50 cent, die ga ik van de week eens keihard uitwonen bij een ontbijt bij de Denny's.

Morgen staat er een flinke rit op het programma, via Goldfield en Rhyolite naar Las Vegas. Hier en daar zeer interessante kunstwerken op het programma dus kijk morgen weer.

San Francisco, Californie

Het is net als een zondagmiddag bij Jan.

De afgelopen 2 dagen heb ik bij elkaar zeker een kilometer of 40 gelopen. En dat voel ik wederom aan mijn hielen en in mijn kuiten. Altijd is het de eerste paar dagen uierzalf smeren geblazen om de ruwe plekken op mijn voeten wat te verzachten. Na een kilometer of 10 vanochtend door Golden Gate park richting de kust vond ik het wel welletjes, het is zaterdagmiddag en niet veel om handen - dus dan maar naar de kroeg. In de wijk vlakbij mijn hotel zit er eentje wat met gemak mijn reguliere bar zou zijn als ik hier zou wonen.

Toronado is een prima voorbeeld van zo'n bar, als plaatsvervangend opvangcentrum, net zoals het Bierreclame Museum is voor velen. Je hebt bezoekers van allerlei pluimage, een zeer regelmatig beleid in het wisselen van speciaalbier, en het restaurantgedeelte is net nog wat compacter dan bij het museum: er valt helemaal niets te vreten in tegenstelling tot wat bij kroegbaas Jan te verkrijgen is: een Bifi-worstje of een zakje chips. Naast de deur zijn er eettenten zat, en dat zijn niet 4 friettenten op een kluitje en een Chinees zoals in Princenhage, en je kunt hier ook gewoon met eten binnenstappen en je biertje bestellen. Een kleintje pizza gehaald bij de buren, het was genoeg voor een heel weeshuis. Altijd wel mensen aan de bar aan wie je wat kunt sluiten - en dat leidt weer tot een gezellig gesprek. Nog een overeenkomst: de plee. Net als bij Jan zit er wat pragmatisch een haakje aan de deur, waarvan het lijkt dat het bij de eerste de beste keer dat iemand echt heel nodig moet het haakje met schroef en al eraf sloopt. Nog een overeenkomst: mannen met hoge zelfoverschatting wat vroeg of laat voor een dijkdoorbraak gaat zorgen. Soms denk ik wel eens dat het een beter met een paar kaplaarzen naar de kroeg kan gaan, er wordt overal rondgezeken behalve daar waar het hoort - en ik ben zo'n trut dat ik me in de meest acrobatische standjes moet wringen om mijn voeten droog te houden. Qua decoratie is het aardig aangekleed, een leuke verzameling tapkranen en wat borden, maar haalt het bij verre niet bij de verzameling borden bij Jan in Breda.

Morgen ga ik de auto ophalen en rijden naar Carson City, vlakbij Reno. Hopelijk staat er weer een mooie Chrysler 300.

San Francisco, Californie

Americo-File

Ondanks dat eind juli de pepernoten al in de schappen lagen, met "Americo" bedoel ik niet de schimmel van Sinterklaas. Met "File" bedoel ik noch een electronisch bestand, noch een rij aaneengesloten blik op de A27. Het woord File in deze context is verbasterd naar "Filie", de vorm waar ik aan lijdt omschrijf ik liever als "liefhebberij". Het is in ieder geval gezonde vorm, en niet schadelijk voor de maatschappij. Je kunt je kinderen gewoon buiten laten spelen met mij in de buurt, ik heb geen lollies bij me. Wat buurten betreft, ik ben na al die jaren eindelijk eens door het Castro-district gelopen. Deze wijk staat bekend als broedplaats van eenieder die op relationeel vlak van hetzelfde merk houdt (of van allebei omdat ze niet kunnen kiezen) en mannen die visnet-kantgehaakte slipjes dragen, uitgedost met overkappende jurk, pruik en make-up. En natuurlijk is er ook de categorie waar men de voorbips inwisselt voor een vlakke vluchtheuvel (of vice versa), welke zijn geschaard onder de transgenders-groepering. Als ik er zo over nadenk is het een soort van uitwisselings-programma. Alles wordt samengevat als de LBGT gemeenschap.

Nu was het nog vroeg in de middag, ik kan me voorstellen dat het feest hier wat later op de dag op gang komt. Op mijn hoede ben ik altijd, en op weg richting Dolores Park word ik ineens aangesproken. Het is Steven, en hij ziet me wat stroefjes heuvel op lopen met mijn behoorlijke stramme kuiten sinds gisteren. Een korte analyse vertelt me dat deze gast ok is, en ik niet bang hoef te zijn dat er binnen 10 seconden voorovergebukt een super-Tarzan in mijn arie geschoven zit. Zoals men in de Parochie preekt: gebukt is genomen en de Paus wisselt tegenwoordig vaker van boetekleed dan van onderbroek. We raken aan de praat, en hij begint wat te vertellen over de stad, wat allemaal te zien, etcetera. Ik speel voor wat mijn kennis en ervaring van de stad betreft meteen maar mijn troef boer uit, dan weet hij ook meteen waar ie aan toe is en het scheelt hem de teleurstelling om goedwillend iemand wat over San Francisco te vertellen, wat achteraf eigenlijk zonde van allebei onze tijd zou zijn. "Ah, je bent een Americofile" zegt hij. Correcte constatering mijn waarde. Leuk onderonsje, en hij had in 1x mijn dialect geraden. Dan kon ik wel weer waarderen.

San Francisco, Californie

Ik heb wat gemist. Maar dat komt zondag wel.

Het was in ieder geval niet de toptijd die Kapitein Kockpit op de klok zette gisteren die ik heb gemist. Nog nooit heb ik in 9 en een half uur van Amsterdam naar San Francisco gevlogen, met de KL 605 non-stop ruim 40 minuten eerder dan origineel gepland. Het was ook niet de rij, geen vliegtuigen vol Aziaten vlak voor mij geland, dus geen Mie No English Spiek - met kip op het menu. Het vragenrondje daarna met douane-beambte "Kijk mij eens interessant in mijn apenpakkie" duurde gevoelsmatig nog het langst: wat ik hier kwam doen, hoeveel dagen, wat mijn beroep is, wie mijn werkgever is, of stroopwafels lekker smaken, waarom ik in godsnaam alleen 8000 kilometer ga afleggen, dat ik in mei ook in Dallas ben geweest, hoeveel geld deze vakantie mij kost.... Sorry? Hoeveel geld mij dit grapje kost? Ik weet dat ik geen mode koning ben, maar zie ik er dan zo sloeber-achtig uit dat de aanname ten berge rijst dat ik hier de tent leeg kom roven? Ik denk natuurlijk "Gaat je geen reet aan flapdrol" maar ik heb het vertaald als "Nou dat komt neer op zo'n $X.XXX,-- en 25 cent". Wordt het niet eens tijd dat ondertussend de rode loper voor mij wordt uitgerold telkens als ik hier kom? "Goh meneer, wat fijn dat u er weer bent en dat u onze economie komt spekken. We waarderen meteen even uw lidmaatschapkaart op met flink wat bonuspunten. Een lidmaatschapskaart, waarvan ik vind na al die trouwe jaren en versleten kilometers (denk minimaal 80.000 als het niet meer is), wel eens omgezet mag worden naar een gratis groene kaart.

Iets wat geloof ik al zeker 10 jaar geleden is, is dat ik bij aanvang geen auto heb gehuurd op de luchthaven maar het openbaar vervoer naar de plek van bestemming ben gereisd. Een auto 3 dagen lang in San Francisco is wat onhandig, daar heb ik wel mijn stalplaats voor buiten de stad maar het blijft onpraktisch. En het levert tegelijkertijd een stuk rust op; als je hier bent wil je zo snel mogelijk je wagen en door. En als je tegenwoordig wat dat betreft een eisenpakket hebt - net als ik - dan kan dat wel eens wat stress opleveren. Drukke verhuurbalie, favoriete auto staat er niet, etcetera, etcetera. En daar wou ik het als laatste nog even over hebben. De "Drill" bij de autoverhuur. Nu huur ik meestal bij National of Alamo, maar dat zijn 2 merken die weer onder 1 noemer vallen. En zo dus ook het personeel wat gewoon maar niet op wil rotten daar. De grijze duiven van de club - Botte Bebrilde Betsie (en zo heet ze ook, in ieder geval Betsie) en Cynische Cyaan Ali (dat is even een aanname) ken ik maar al te goed. Dat heb ik vandaag niet gemist, maar dat wil nog niet zeggen ontweken. Dat gaat zondag wel blijken. Als het Betsie wordt die me gaat "helpen", dan krijg ik zoals altijd weer een sjagerijnig smoel als ik - zoals altijd - vriendelijk het "aanbod" afwijs voor extra verzekeringen. Bedankt dat je me "succes" wenst zodra ik je wijsheid - voor de 10e keer geloof ik - in de wind sla. Je kunt je monitor wel omdraaien en me een leeg blinkend veld in je stokoude terminal applicatie laten zien, maar daar ga ik echt geen peentjes van zweten. Verre van dat. Cyaan Ali heeft me al eerder een keer - en dat was letterlijk - als idioot uitgemaakt voor alleen maar een ritje van San Francisco vrijwel direct naar New York. Ook niks gewend die gasten. En nee-hee ik wil geen upgrade en ook niet het Aziatische kutmodel wat je me door de strot probeert te duwen. Gewoon een Chrysler 300 of een Chevrolet Impala alstublieft, misschien mag het ook een Buick zijn als ik een goede bui heb. Wat wel een bijkomend voordeel is van op zondagochtend je auto halen: het zal waarschijnlijk niet druk zijn, en aangezien ik niet op een schopstoel zit heb ik alle tijd om te wachten op de auto mocht die er op dat moment even niet zijn. Ben benieuwd wat het wordt zondag.

Morgen ga ik eerst een goede wandeling maken naar Twin Peaks, en daarna mijn favoriete Italiaanse broodjeszaak / annex speciaalbiercafe opzoeken. 's Avonds zie ik mijn vrienden weer hier in een achteraf kroegje, Kim, Ashley, John, Cannibal Carl, Niclas, Carolyn... heb best al een zooitje ongeregeld als bekenden hier. Tot morgen.

Deze website is een product van een hobby geworden passie. Hier kan je terecht als je op zoek bent naar het echte Amerika - zoals het vaak niet in de reisgidsen te vinden is. De reisverhalen leiden rond paden, ver verborgen van de Interstates. Ik hoop dat je met hetzelfde enthousiasme mijn verhalen leest en foto's bekijkt zoals ik deze heb gepubliceerd.