Forest City

Elluf-en-der-tug

Winnebago Industries is begonnen in 1958 in Forest City, Iowa vernoemd naar de streek waar het was gevestigd. Na het bouwen van trailers is Winnebago in 1966 begonnen met de bouw van campers (of RV's), ook wel "motor homes" genoemd. De fabriek hier is 200 hectare groot en de productie-lijn wordt door de werknemers "Big Bertha" genoemd. Op een ruim 300 meter lange productielijn kruipen de motor homes op een snelheid van zo'n 50 centimer per minuut voort. Zodra de basis bouw af is, worden de RV's naar een ander gebouw gereden om daar de meubels en raambeschermers in te bouwen. In Forest City wonen circa 4500 mensen, waarvan er 3500 bij Winnebago werken.

Mij wordt zo nu en dan wel eens gevraagd, waarom ik nooit heb overwogen om met een RV (Recreational Vehicle, ofwel een camper) te huren. Een korte overpeinzing is voldoende om deze vraag met ja te beantwoorden - ik heb het overwogen maar dit ga ik nooit doen. De volgende zaken spelen daarbij een rol:

- Is een 8 meter lange camper op basis van een truck-chassis nu zo makkelijk om te besturen? Ik denk van niet. Overigens zou ik ook niet het risico willen lopen dat in geval van samen reizen de ander na 10 minuten rijden er al de brui aan geeft en dat ik alles moet doen. Het is namelijk geen luxe auto.

- Je zult in zo'n compacte ruimte een vluchtplan moeten hebben om uberhaupt al het bed te kunnen kruipen om je daarna in het toilet (als die al in je RV zit) te moeten persen.

- Ben ik bereid om ver buiten grote steden te gaan staan omdat ik dat kreng gewoon niet in de stad kwijt kan? Dit is een no-brainer. Tenzij ik misschien genoeg budget zou hebben om een luxe auto als aanhangwagen achter de RV zou kunnen sleuren. En daarachter nog een boot. Misschien zei ik.

- Dan heb je nog het interne riool wat je de hele weg meesleept in je eigen auto. Gaan we niet doen. Voordeel is wel dat je kunt dreigen om de plee door te trekken als er iemand achter je zit te bumperkleven.

- Qua benzine, ik denk dat na elke paar honderd mijl die ik met zo'n kraam kan afleggen me kapotschrik bij de benzinepomp. Zelfs wanneer de benzine hier veel goedkoper is. Ik weet het, motels moeten ook betaald worden maar staanplaatsen zijn ook niet gratis

Tot zover mijn overpeinzing over het wel of niet rijden van een RV. Op de tour van vanmiddag in Forest City was het ouderdom troef. Met respect overigens hoor, maar alles wat ik tot dusver voorbij heb zien schuifelen hier, is ver over de pensioensgerechtigde leeftijd heen (behalve in de fabriek natuurlijk). We kunnen dus stellen dat wanneer je 4500 inwoners hebt waarvan er 3500 bij Winnebago werken, er dus 1000 pensionado's overblijven. Min 1. Het kleine meisje naast mij in het tourbusje van 7 jaar oud kon weinig verschil maken in het omlaag trekken van de gemiddelde leeftijd. Ik heb bijna de hele tour haar aan mijn horen hebben hangen waar ze naar school ging, dat ze eigenlijk les had moeten hebben, wie er allemaal op d'r verjaardag waren, dat pappa en mamma (hoe kan het ook anders) hier aan het werk waren, etcetera. Etcetera. Etcetera. Wel schattig hoor en ze vond me heel aardig en met een leuk accent praten. Gelukkig ben ik niet van het type dat hiervan gaat blozen zeg maar. De tour an sich duurde behoorlijk langer dan ik vooraf had ingeschat, maar als de equipe begrijpelijk wat trager is (en er altijd wel iemand is die bij de vraag "Zijn er nog vragen" de stilte helaas doorbreekt. Maar goed. Best indrukwekkend om een beetje een indruk te hebben gekregen van hoe Winnebago's in al hun soorten en maten worden gebouwd.

Austin (Minnesota)

Nog een SPAM-tastische dag verder

Spam werd in 1937 door Hormel geintroduceerd en is sindsdien onbetwist kampioen van het "mysterie vlees". Terwijl iedere Amerikaan van deze wat glibberige substantie in blik heeft gehoord, slechts enkelen kennen de historie van dit product. Sommige mensen beschrijven SPAM als "Something Posing As Meat" (iets wat lijkt op vlees) of "Specially Processed Artificial Meat" (speciaal kunstmatig gemaakt vlees). De naam SPAM is ontleed van de woorden "Spiced ham" of het acroniem "Shoulders of Pork and Ham". Je zou het ook kunnen omschrijven als "Swine Parts And More", een beetje zoals wij de inhoud van frikandellen zouden omschrijven (gemalen koeienkut). Hoe dan ook, niets maakt meer indruk op de vrouwtjes dan expertise over goed geconserveerd vlees. Hieronder vinden jullie hieronder een aantal cruciale feitjes en aantallen waarmee je zeker gaat scoren. Vertel dit op het eerstvolgende singles-event en aanschouw hoe de vrouwen voor je voeten flauwvallen.

Feit 1 Porky's brutale vriendje

Om de oorlog te ondersteunen, bedacht Hormel een mascotte genaamd Slammin' Spammy. Het boos kijkende, bom gooiende varkentje werd geschilderd op vliegtuigen, afgebeeld op posters en afgedrukt op t-shirts. Vreemd genoeg was Spammy meer ontzet over de oorlog dan het feit dat circa 20.000 van zijn varkensvriendjes per dag door de vleesmolen gedraaide werden om als ingeblikte voorraad voor lunch te dienen, die door de legers werden groots werden ingeslagen.

Feit 2 Op het podium

SPAM heeft een belangrijke plek veroverd in de pop muziek, dankzij een stelletje Britten. De ingeblikte delicatesse maakte zijn tv debuut op "Monty Pythons Flying Circus" in 1970. Een collecters-item editie van SPAM - Stinky French Garlic - werd gemaakt om de opening van "Spamalot" in Londen te vieren. Het zal je niet verrassen dat het de stinkende SPAM veel beter smaakte dan wat dan ook in het culinair-gebrekkige land. Zij echter hebben SPAM geportretteerd als zeer slecht smakend en niet te ontwijken, dat deze karakteristieken hebben geleid naar de term SPAM-email.

Feit 3 In het blik

Ondanks dat veel mensen SPAM "mysterieus vlees" noemen, hebben de ingredienten altijd duidelijk op de verpakking gestaan. The klassieke variant is gemaakt van varkensschouder, ham, zout, water, suiker, aardappelzetmeel en sodium nitraat (om het geheel roze te houden). In tegenstelling tot hotdogs, bevat SPAM geen lippen, kont of andere "mechanisch gescheiden onderdelen".

Feit 4 Aloha

Hawaii staat bovenaan als het om SPAM consumptie gaat met 7 miljoen blikken per jaar. Het kan worden gekocht in de supermarkten, is opgenomen in het Mc Donalds menu en exquise geserveerd bij sterren restaurants, dat SPAM zou eigenlijk op de nationale vlag moeten staan. Gevoerd aan de arend en bezongen in het staatslied.

Feit 5 De aantallen

Hormel produceert 44000 blikjes SPAM per uur. Als dat al veel klinkt, bedenk dan dat deze delicatesse in 41 landen in 14 verschillende smaken te verkrijgen is. In 2007 werd de mijlpaal van het 7 miljardste verkochte blike SPAM bereikt. Wat kritikasters ook zeggen, de wereld houdt gewoon van SPAM!

Het museum is klein maar heel leuk ingericht, informatief, een speelhoek voor kinderen waar ze zelf zogenaamd blikjes SPAM kunnen maken en het personeel is erg vriendelijk en deelt stukjes SPAM uit. Kwam goed uit, ik had nog niet ontbeten. Voor meer foto's van het SPAM museum, vind je hier. De muziek die ik erbij heb gedaan, kreeg op attentie van 1 van de medewerkers hier. On een groot touch screen scherm voor informatie over alle landen waar SPAM wordt verkocht, kwam ik mijn nieuwe held tegen. Hier ga ik albums van kopen.

Minneapolis

Doet u mij maar een paar van die fijne Kaplaarzen. Van rubber.

"Hoeveel kosten ze?" vraag ik aan de verkoper. "65 dollar" zegt hij. Dat is geen geld. Diep binnengedrongen in de binnenlanden van de staat Minnesota, met eigenlijk alleen een bezoekje aan de Nyberg sculpture park op het programma, waarvan je de voorbeelden op de foto's kunt zien. Toen ik het nabijgelegen tankstation binnenstapte, viel ik wel erg op tussen de Cees Camouflage's en de Steven Stuurboord's zeg maar. Naast dat je hier wat allerhande zaken kunt krijgen (als koffie, fris, bier, snoep etcetera) heeft men hier ook een rijke keur aan visgerei. Een aparte kamer is gevuld met levend aas, het is net alsof je een zakje snoep volschept.

De foto hierboven is de Spongebob achtbaan, 1 van de achtbanen in de Mall of America. In 2010 al eens eerder geweest, ik moest net even wat pins ophalen van het hardrock cafe hier. Je kan makkelijk verdwalen in dit winkelcentrum, alsmede je auto niet meer terugvinden als je niet goed oplet waar je hem ook alweer hebt geparkeerd. Morgen staat het Museum of Spam op het programma.

Fargo

Met de complimenten van de taxi

De foto van de "Tin Family" en de sprinkhaan op de foto's, zijn creaties van Gary Greff langs de weg die naar het afgelegen en kleine Regent leidt in de staat North Dakota. Ik was hier 6 jaar geleden al eens geweest, en omdat deze staat gewoon groot en leeg is plus weinig interessants te bieden heeft, besloot ik deze route genaamd "Enchanted Highway" nog een keertje te rijden. In het dorp zelf echter was er wel wat gebeurd de afgelopen jaren, hij heeft er een motel bijgebouwd genaamd de "Enchanted Castle". Gary was er toevallig vanmiddag, en was maar al te blij om me even rond te leiden. De kamers zijn in middeleeuwse stijl gebouwd, sommigen met hot-tub in de kamer en een compleet keukenblok. Het zijn meer suites dan motelkamers eigenlijk. Compleet met de in middeleeuwse stijl gebouwde steakhouse (Excalibur) is dit veel groter dan het van buiten lijkt. Gelukkig zijn de sanitaire voorzieningen wat moderner van aard. Al met al vind ik het nog al een complex wat hij heeft opgebouwd voor zo'n klein en afgelegen dorpje, waar eigenlijk zelf niets te beleven valt. Van wat ik heb gehoord is dat hij het moet hebben van jagers. Als je een keer in de buurt bent, zeker een keer bezoeken.

Vanavond in Fargo bekroop me bij aankomst al een beetje het gevoel van, hier ga ik niet vrij uit rondlopen. Had ik eigenlijk niet verwacht, ik wou naar het centrum toelopen om wat te eten en te drinken, maar heb toch maar de bus gepakt. Als ik de chauffeurs gadesla zijn ze hoofdzakelijk van de afdeling Indian Curry en Rappers. Na het busritje beland bij de Fargo Brewery, en ik voelde het aankomen: dit wordt mijn eerste taxirit die ik moet gaan nemen. Met slechts een paar klanten in de zaak raakte ik toevallig aan de praat. Wat ik merk is dat ik mensen enthousiast kan maken over alle ervaringen en verhalen die ik zeer overtuigend kan overbrengen. Niet overdreven of opgedrongen, maakt deze conversatie net zoals anderen de afgelopen paar weken een soort van gezellige band. Het echtpaar die ik vanavond sprak, drongen er bijna op aan om me een ritje terug naar het motel aan te bieden. Ze woonden toch in de buurt, en ik had weer een veilige rit naar huis. Geld voor benzine hoefden ze niet. Sorry voor Taxi snelle Appie, geen ritje voor jou vanavond.

Dickinson

Mag ik de letter "K" alstublieft?

Leontien, draai het bordje maar om. De letter K moet er gewoon tussenzitten. Ik wacht gespannen af als je naar het bord loopt. Maar dan manouvreert ze met een schijnbeweging en een cynische lach weer terug naar haar staanplaats. Dat is raar. Het behoort er toch echt tussen te zitten. Vanmiddag kreeg ik wat lichte trek op een ritje van 740 kilometer van Bozeman naar Dickinson in de staat North Dakota. Dat Leontien de letter K niet heeft omgedraaid, heeft mij eigenlijk ook al genoeg moeten waarschuwen om zelf ook om te draaien. Ik ga naar binnen. Ik bestel duidelijk de driedubbele burger met nuggets. Ik spel mijn naam letter voor letter. De bestelling arriveert (na veel te lang wachten eigenlijk). Ik weet niet hoe Dusti het voor elkaar heeft gekregen, maar ze heeft mijn voornaam bijna verbasterd tot "Gremlin". Tot daar aan toe, ik kan best veel hebben. Als ik eenmaal de folie van de burger afwikkel, zit daar ook nog een keer de verkeerde burger in, een Baconator. Klinkt niet als een Triple Dave zoals besteld. Dat de "K" van kwaliteit in deze vestiging van Wendy's in Miles City (Montana) ver te zoeken is, blijkt te meer dat er eerst een medewerkster na een cynische woordenwisseling kwaad is weggelopen en er daarna er nog vrolijk op los wordt gescholden achter de toonbank, met de klanten op de eerste rang om hiervan mee te genieten. Nou Wendy, als kwaliteit in je recept zit, stof het kookboek eens goed af en ga er nog eens lekker voor zitten.

De rit van Bozeman naar Dickinson vandaag is lang en vlak, heel veel boerenland met mijlen lang niets eigenlijk. Het mooie is wel dat er van tijd tot tijd oases zijn die ook daadwerkelijk bestaan. Dickinson is de eerste fatsoenlijke plek met behoorlijk wat motels, tankstations en restaurants net zoals Sanfords Grub&Pub op de foto rechtsboven. Als een hele tijd aan het rijden bent, je trek krijgt en de auto ook begint aan te geven dat er toch echt wat in moet, is dit een prima plek 50 mijl over de staatsgrens om even te verblijven. Foto's van wegen zeggen niet zoveel, daarom heb ik een kort stukje gefilmd zodat je beter een idee krijgt hoe rijden over deze uitstrekte wegen leuk blijft met een lekker stukje country muziek op de radio. Zal ik morgen ook nodig hebben, dan volgt een rit naar Fargo (ook North Dakota) maar niet zo lang als vandaag, slechts 4 uurtjes. Kan het lekker op het gemakje aandoen.

Bozeman

De artiestenuitgang

Vanmiddag voelde ik me toch een beetje onwennig toen ik een stuk door het gras moest lopen om een foto te maken van het pyttoreske Anaconda, in de staat Montana. Een beetje huppelend zeg maar, net alsof je op hete kolen zou lopen, om maar zo min mogelijk contact te maken met de grond. Je weet maar nooit wanneer er een anaconda opduikt. Of zou het gaan om het type anaconda dat alle vrouwen de stuipen of het lijf jaagt (of juist niet). Nee, Anaconda is een mijnstadje, vernoemd naar een lokaal mijnbedrijf. Anders had het Copperopolis geheten, maar die bestond al.

Er zijn hier langs de Interstate 90 zat dingen om te doen. Je kunt naar het museum of the Rockies of mineralen zeven, ik heb een bezoekje gebracht aan het Montana prison museum. Je kunt een self-guided tour doen langs de verschillende gebouwen en compartimenten, het is een populaire plek geweest die een maand nadat "de deuren geopend werden" al overvol zat en vanwege het klimaat bar koud kon zijn of loeiheet, zonder verlichting of ventilatie. Op wikipedia staat hierover een lang artikel beschreven wat best de moeite waard is om eens even voor te gaan zitten. Nog even over open deuren gesproken, de poort van deze oude gevangenis stond wagenwijd open aan de achterkant. Ik was per ongeluk een stukje verkeerd gelopen en kon zo naar buiten lopen (en ook naar binnen). Als ik deze artiestenuitgang had geweten, had me dit weer een kaartje gescheeld aan de kassa. Maar, omdat ik een brave knul ben, bewandel ik het rechte pad. Stond in het ANWB 100.000 stratenboek, onder de R van Recht. Naast de gevangenis hebben ze een zeer uitgebreide collectie aan auto's (ruim 160), de foto rechtsboven is de Ford Shelby GT 500. Als de achterdeur van de gevangenis toch openstaat, is het toch erg handig dat je als gedetineerde meteen in zo'n auto weg kunt scheuren. Wat een service!

Morgen wordt een stuk toeren, zo'n 750 kilometer. Wat ben ik blij met de Chrysler 300c. Dit is de 4e die ik ondertussen rij, en sinds het oude type 300 die maar krap 1 op 10 haalde vergeleken met de luxe van nu en het verbruik wat veel beter ligt, is het een genot om te rijden.

Missoula

Je wordt vanzelf er een keertje goed in

De beagle die je hierboven ziet, is een 2 kamer bed en breakfast in het dorpje Cottonwood, in de staat Idaho. Net als zovaak ik heb ervaren met het bezoeken van dergelijke creaties, blijkt er veel meer achter de schermen te gebeuren dan enkel de 2 honden op de foto hierboven die ik eerder op internet had gezien. Het is een creatie van Dennis Sullivan, en heeft zichzelf door de jaren heen het vak van timmerman en kettingzaag-artiest zeg maar aangeleerd. Toen ik hem sprak vanmiddag zei hij dat hij toen hij begon met de bouw erg veel kritiek kreeg, en er niet veel van terecht zou komen. Nu 30 jaar verder is het mooi om te zien wat doorzettingsvermogen kan doen. Naast het 2 kamer appartement heeft hij er nog veel meer kleine hond-gebouwtjes bij gezet en allerhande kunstwerken gesneden met een kettingzaag uit hout, als bijvoorbeeld een brood met sneetjes brood, een grote broodrooster maar het meeste wat hij maakt zijn kleine uit hout gesneden Beagles. Allemaal uit de pols gesneden en oog voor detail: de honden krijgen allemaal een rode zakdoek om de nek, een hondenpenning en ze krijgen ook hondentraining. Deze hondentraining houdt het volgende in: hij houdt ze voor een open vuur en zegt "en nu braaf zijn, of anders". Iedere hond slaagt met vlag en wimpel voor de trainig. Zijn vrouw Frances werkt ook mee met het in de olie zetten en beschilderen van de honden. Wat ik van hem begreep dat zij ook een keer in het Nederlandse programma Galileo zijn geweest. Met pensioen gaan doet ie ooit nog wel een keer. Hij vertelde me dat er nu nooit eens een jonge knul binnen kwam lopen die het vak wilde leren. Dus met pensioen gaan kan nog niet, maar wat moet je anders met je vrije tijd. Gewoon doen waar je goed in bent maar vooral leuk vindt. Dat hou je je het langste vol. Een verdere impressie van de Dog Bark in vind je hier

De Chrysler 300c die ik nu rij, daar ben ik zeer tevreden over. Luxe, ontzettend krachtig maar ook zeer zuinig in verbruik. Het scheelt op een klein beetje na de helft in verbruik met de nederzetting van een Buick waar ik eerder mee gereden heb. Voor het geld wat ik hiermee bespaar, besteed ik aan benzine voor mezelf. Gisteravond bij de Tamarack Brewing in Missoula beland, leuke stek en goede sfeer. Raakte aan de praat met een alleraardigste Amerikaan hier uit de buurt en kreeg een lift terug naar het motel. Helemaal goed. Voor nog wat foto's van de auto, kijk even hier.

Moscow

Het codewoord is Nederland

Seattle lijkt in meerdere opzichten op San Francisco: het ligt allebei aan de oceaan, is op steile heuvels gebouwd, en het kan een draak zijn om tijdens werkdagen de stad uit te geraken omdat je een brug over moet steken. Mijn navigatie vond het nodig om me een paar keer een doodlopende straat in te dirigeren terwijl ie toch echt van mening was dat dit de snelste route was naar de oprit tot de snelweg. Eenmaal op de Interstate 90 na een bezoekje aan het bananen musuem ten zuiden van Seattle, is dit een prachtige route om te rijden. Enorme bergen en indrukwekkende bergpassen op hoge bruggen, waaar je het tegemoet komende verkeer in de verte voorbij ziet komen. Ter hoogte van Ellensburg vlakt het parcours af en zie je niets anders dan uitgestrekte landbouwvelden.

Op weg naar Moscow waar ik vandaag verblijf in de staat Idaho had ik ook nog Dick & Jane's art spot op het programma staan, in het plaatsje Ellensburg in de staat Washington. Bij aankomst even rond de prive-residentie heengelopen, wat foto's gemaakt en het gastenboek getekend, maar het leek even alsof er niemand thuis was terwijl de auto wel voor de deur stond. Op een gegeven moment komt de vrouw des huizes naar buiten, groet me en ik stel me kort voor met de reden van mijn bezoek. "Waar kom je vandaan" vraagt ze. "Nederland", zeg ik. Oh, maar in dit geval als je helemaal uit Nederland komt, mag je wel even in de tuin rondlopen en foto's maken. Het is een ietwat fragiele vrouw van 74 jaar, en begrijpelijk voorzichtig als er een 2 meter lange knoest voor je neus staat van wie je in eerste niet weet wat ie moet van je. In ieder geval kom ik geen koekjes verkopen, zoveel was wel duidelijk. Maar Nederlanders staan goed aangeschreven over het algemeen, en opent deuren die anders gesloten blijven. Voor een kijkje achter de schermen, kijk dan even hier.

Seattle

Huub Huub! Barba-Truck!

Hoe geweldig was het om zomaar een gratis upgrade te krijgen naar een slagschip van een auto, voor noppes. Wat er niet bij inbegrepen zit, is de extra benzine die dat beest slurpt. Een beetje naief was ik denk ik wel toen ik voor het eerst moest tanken met de Buick, ik dacht met 40 dollar zit ie wel weer aardig vol. Niets is minder waar. Laat ik meteen maar het aloude stigma wat op ons Zeeuwen rust van stal halen en meteen de vooroordelen onderuit schoffelen. Wij Zeeuwen zijn niet zuinig, maar prijsbewust. Met een roadtrip van over de 10.000 kilometer ga ik mijn budget voor benzine begin van de 3e week al verstookt hebben, de Buick haalt krap aan 20 mijl per gallon (dat is ongeveer 1 op 8) dus Zeeuw of geen Zeeuw, ik denk dat dit bij de meesten wel hout snijdt om hier iets aan te doen. Zo'n kraam rijden is leuk maar het moet ook haalbaar zijn.

Dus vanochtend ben ik even naar het vliegveld van Seattle gereden en de auto omgewisseld. Ik had het eerder al in Portland geprobeerd, maar ze hadden alleen nog een paar Aziatische modellen staan. Ik wil Amerikaans staal dus was een no-go. In Seattle stond deze rakker hieronder, ik heb deze al een paar keer eerder gereden en haalt met gemak 1 op 13/14 km uit ervaring. En het is een wat nieuwer model met een zonnedak erin, ook wel leuk. Morgen gaat de reis oostwaarts de staat Washington uit naar Moscow, Idaho.

Seattle

Mount Rainier is niet hier

Het is een beetje kiekeboe want Mount Rainier met je speelt. De berg laat zich van een afstand redelijk goed zien op de weg hier naar toe, maar draagt wel een boerka. Het is een flinke rit, zeker nog 2 uur van de snelweg af langs kronkelende bergwegen - het moet je maar liggen. Eenmaal boven ben je er nog niet, wil je uberhaupt wat zien dan mag je eerst een trail lopen van een kilometer of 2-2,5 en dan kom je als het om de ijstop van Mount Rainier gaat bedrogen uit. Het is behoorlijk steil, gedeeltelijk over verharde paden maar verderop worden het traptreden gefabriceerd van allerlei stenen en bergpaden. Een afdaling op mijn tempo met lange latten kost al ruim een half uur over alleen al. Het zicht op Mount Rainier zelf was de hele tijd bijna nihil, op de foto hierboven kun je ongeveer bovenaan in het midden van de foto de bergtop zien, een kleine kiekeboe wat me gegund was vanmiddag. Maar verder is het uitzicht adembenemend mooi als je om je heen kijkt en de paden helemaal naar beneden ziet lopen die je net heb bewandeld. Het was zeker niet koud, maar een beetje winderig net zoals me zelf. Met een windje in de rug terug naar beneden volgende het aroma me nog even, het zullen wel de kippevleugeltjes in licht onvlambare saus zijn geweest van gisteravond. Foto's van vanmiddag zie je hier.

Voor de komende 2 nachten verblijf ik in Seattle, in het Fremont district. Niet te ver van de stad af en op het eerste zicht best een leuk gedeelte van de stad, ziet er levendig uit. In ieder geval veel minder zwervers dan in het centrum, want daar stikt het er van.

Eugene-Springfield

Stille Willie op spreekuur

Ik was alweer vergeten hoe mooi de staat Oregon is. Volgens mij ben ik voor het laatst in 2013 met mijn ogen dicht dwars door deze staat heen gereden, want ik kan me er me weinig meer van herinneren. De foto die je hierboven ziet is Mount Shasta, dat is nog Californie, maar Oregon heeft Mount Helen, ter hoogte van Portland. Tijd om de kustweg te nemen heb ik niet (en tijd is een keuze) maar de interstate 5 naar Portland is een plaatje om doorheen te rijden. Tot aan Roseburg rij je op slingerende bergwegen, stijl genoeg om de vrachtwagens met hun waarschuwingslichten voort te doen kruipen. Het stikt hier van de wijnboerderijen, is allemaal lekker maar ik kies bier over wijn en pak een koude rakker vanavond. De horeca rond het Super 8 motel waar ik nu verblijf is rijkelijk bedeeld, met 2 brouwerijen op kruipafstand. Tijd is een keuze, en slechts eenmaal besteedbaar. De tijd die ik nu kwijt ben aan het tikken van deze onzin gaat weer van mijn effectieve drinkbare tijd af. Moet je geloven hoeveel ik over heb voor diegenen ik hun ochtend aan het begin van de werkdag met koffie enigszins draagbaar kan maken. Nu ik het zo zeg, krijg ik het gevoel dat dit dagelijks bloggen ook een maatschappelijke functie heeft. Als ik die lijn verder doortrek, zie ik kansen om deze maatschappelijke functie in de praktijk te kunnen brengen hier. Eugene-Springfield heeft mijn hulp nodig, en wel snel.

De maatschappelijke functie waar ik best een praktijk van zou kunnen maken hier, is naar aanleiding van mijn bezoeken aan 2 tapperijen "Gateway Tap House" en de "Hop Valley Brewing". De eerste is een sports bar, luidruchtig wat erbij hoort voor het sport kijken. De tweede heeft meer weg van een restaurant maar ook wat tv's opgehangen voor de sportliefhebbers maar zonder geluid. De klandizie heeft 1 ding gemeen: hun microfoon staat op mute. Het is net als een frequentie op de radio die alleen lokale bewoners kennen om met elkaar in code te kunnen communiceren. Het is een beetje een inteelt gemeente krijg ik zo het idee, ons kent ons en de rest krijgt de bons. Ik ga me ook niet in allerlei bochten wringen om maar een gesprek aan te kunnen knopen, ze moeten hier inzien dat IK wat te vertellen heb en niet dat slappe gelul wat ik van hun door mijn oren moet laten galmen. Je moet je een bar voorstellen waarbij iedereen een biertje voor zijn/haar neus heeft staan en alleen maar voor zich uitstaart, elke vorm van oogcontact vermijdend. De serveersters zijn op zich wel in voor een praatje, maar die zijn daarnaast ook aangenomen om mooi te wezen en daarna met je af te rekenen. Daar is voor de rest niet complementairs aan. Stille Willie is gewoon onderdeel van het decor.

De foto rechtsboven is een Volkswagen Spider beetle, en staat langs Frontage road in Wolf Creek, Oregon. Niets speciaals verder, dit zie je wel vaker. Maar net als gisteren moest ik even wat hebben qua rariteit. De muurschildering van de Simpons hier in de stad is te vinden op 501 Main street. Morgen gaat de reis verder naar Seattle via Mount Rainier. Tot morgen.

Red Bluff

Met de trein zou je er al zijn, met de boot geen gekloot

Maar waar zouden we zijn zonder het stalen ros op vier wielen? Nog steeds op het station, een verlaten bushalte of aan de kade. Je kunt zeggen wat je wil, zonder auto zijn ben je niet mobiel en flexibel. En zeker hier. Mijn auto was nog een nachtje uit logeren in Novato, zo'n 25 mijl uit de stad vandaan (daar koos ik zelf voor in verband met de parkeerkosten), en moest me vanochtend nog gaan bezinnen hoe ik de overkant van de baai ging bereiken. Treinen heb je hier wel, maar die gaan voor mijn bestemming niet de goede kant op, dus die vallen af. De bus zou kunnen maar dat kost me bijna twee uur, ook niet echt mijn voorkeur. Dan maar de boot, maar de eerste vertrok pas om 12:40, het is natuurlijk zondag. Ik besef me nu weer even hoe onthand je bent zonder auto. Maar op een dag als deze is het zeker geen straf om het prachtige uitzicht te hebben over de skyline, de Golden Gate en Alcatraz.

Met de tijd die ik kwijt was door het later vertrekken uit de stad, nog even lunchen en doorrijden naar Red Bluff waar ik nu zit, zorgde ervoor dat ik mijn bezoek aan het Jojo-museum heb moeten aflassen omdat de openingstijden niet echt meer haalbaar waren. Gelukkig kon ik nog wat creatiefs vinden, en dat is het kunstwerk op de foto's hier rechts. Het is 1 kunstwerk, vanaf de ene hoek zie je een kat, vanaf de andere een hond. Erg leuk gedaan. Ik moest gewoon iets aparts hebben om te fotograferen zoals dat een sport voor me is. Er volgt nog veel meer van dit soort rommel de komende weken.

San Francisco

Korte notitie

Voor vandaag valt er vrij weinig te melden, dus hou ik het ook bij deze kort. Vanmiddag samen met Kim naar een vuurtoren geweest (Point Bonita), wat een heel mooi uitzicht biedt over de baai en de Golden Gate. Mits het niet mistig is natuurlijk. Voor diegenen die gevoelig zijn voor de slechte weersomstandigheden rond de baai dit weekend: handjes goed vast aan de railing van de brug lopen zodra je terugloopt de stad in. Hou het gezellig voor iedereen en ook voor jezelf, zo erg is het allemaal niet.

Praktisch wel is dat ik mijn auto de afgelopen dagen bij Kim voor de deur heb kunnen laten staan, morgen ga ik eens kijken of ik met de bus of met de boot naar haar toe ga zodat ze me niet steeds speciaal uit de stad op moet komen halen. Voor mij scheelt het zeker $80, geld wat effectiever beter besteedbaar is aan andere zaken dan ook nog een keer hotel voor de auto. Dat is wel een klein nadeeltje met een SUV, parkeergarages hebben soms goede aanbiedingen maar rekenen standaard de volle mep voor een nederzetting waar ik in rijd. Morgen ga ik de Enclave een stukje laten warmdraaien naar Red Bluff, met op de maandag een flinke stap naar het noorden richting Portland en de dag erop naar Seattle via Mount Rainier. De echte rariteiten waar ik altijd naar op zoek ben, die volgen in de dagen erna. Blijft u vooral volgen, lieve kijkbuiskindertjes.

Dragrace Sonoma

San Francisco

Het zen-moment in stress

Het is een bekend fenomeen, vakantiestress. Naarstig op de site van het knmi kijken wat het weer op de camping gaat worden volgende week, om er ter plekke bedrogen uit te komen. Of juist andersom. San Francisco is nu eenmaal een stad die geregeld ten prooi aan flinke mist, wat toch voor je eerste keer hier je behoorlijk de keel uit kan hangen als je je al verheugt over de mooiste foto's om aan je familie te laten zien van bijvoorbeeld de Golden Gate brug, hoe het HAD kunnen zijn. Als je pech hebt kan het nu eenmaal behoorlijk tegenzitten. Vanochtend op mijn rit over de Golden Gate de stad uit was er kennelijk eentje die er helemaal klaar mee was, slechts 1 rijstrook beschikbaar en ik zag de politie over de railing naar beneden kijken. Ik ga er van uit dat dit niet iemand betreft die vergeten is het touwtje vast te binden bij het bungeejumpen of baalt van het wisselvallige weer (want het is erg wisselvallig en fris tot nu toe), maar als het is waar het op lijkt, dan is dat natuurlijk zeer betreurenswaardig. Het is zeker niet de eerste keer dat dit gebeurt (al sinds 1937 wat ik zo op internet lees) maar goed leuk is anders. Als het serieus om het weer te doen was geweest, had hij/zij nog beter even geduld kunnen hebben. Niets is zo veranderlijk als het weer en zeker hier rond de baai.

De stress die ik over het algemeen ervaar is: de huurauto. Ik verheug me niet meer op Amerikaans staal, ik eis het tegenwoordig. Niets drukt de vakantievreugde meer dan in een blik gestouwd te worden, wat ik nu eenmaal niet kan vereenzelvigen met het land zelf. Geen Nissan, geen Hyundai en zeker geen Kia. De schrik sloeg me gisteren om het hard toen ik werkelijk geen enkele premium-auto zag staan en met nog een aantal andere klanten het maar afwachten is wat het gaat worden. Zodra de kandidaat bekend is en akkoord bevinden, kan ik op pad. Dan is dit, samen met het passeren van de douane en op tijd aan de bar bij mijn favoriete lunchtent, het zen-moment van de dag. Mijn bloeddruk daalt en helemaal met een afgetopte upgrade naar een full-size SUV kan dit gewoon niet meer stuk. De Buick Enclave, en dat schip doet zijn naam eer aan. Ik begin er al een beetje spijt van te krijgen dat ik al een aantal motels op voorhand heb betaald, ik kan net zo goed hierin overnachten. Geen probleem.

Als laatste voor vandaag nog een stukje honkbal van vanavond, de Giants thuis tegen de Cardinals. De wedstrijd die ik vorig jaar heb bijgewoond was niet om aan te gluren, deze daarentegen was prima vermaak en ik moet zeggen dat dit me ook wat scherper heeft laten opletten bij de wedstrijd. 8 tegen 2 voor de Giants met een homerun. Na de wedstrijd samen met Kimberly nog even naar het museumcafe "Specs" geweest, een verzamelplaats van kunstgekken, halve zolen en verdwaalde zielen. Het is niet je standaard cafe zeg maar, zeer interessant volk in zekere zin maar erg vriendelijk en in voor een praatje. Voor zover dat gaat natuurlijk. Oh ja de foto's van de auto, die zie je hier. .

Dragrace Sonoma

San Francisco

Een U bocht van heb ik JOU daar

De afgelopen jaren heb ik redelijk wat de verduren gehad bij de autohuurbalie op dit vliegveld. Een standaard vraag die je altijd voor je kiezen krijgt, is of je echt geen extra verzekeringen wil afsluiten met de verontwaardigde blik en soms cynische snauw achteraf als je deze vraag netjes afwimpelt. Een enkele keer ben ik uitgemaakt voor een idioot omdat ik een auto huurde vanaf San Francisco naar New York. Ik loop hier al lang genoeg mee om te weten dat het personeel hier vrij lang meegaat en ze ondertussen kan lezen. Voordat ik aan de beurt ben vraag ik me af of ze nu ook gaan mekkeren nu in voor 4 weken een auto huur, maar het afleverstation in Las Vegas slechts 900 km vanaf hier verwijderd is. De wijsneuzen die ik de afgelopen jaren voor mijn snufferd heb gehad, die waren er zoals gebruikelijk (zou met niet verbazen als hun slaapzak achter in het kantoor ligt). Deze keer iemand anders, Gee-Soez zou ik zijn naam uitspreken. Standaard riedel, of ik geen extra verzekeringen wilde en met minachting over mijn reserving voor een auto uit de "Premium" klasse adviseerde onze kundige knaap een upgrade naar een hogere klasse a raison een extra 3-400 dollar of zo. Kennelijk heb ik punten gescoord op mijn karma, want bij binnenkomst van de parkeergarage waren gewoon alle auto's in de klasse die ik had gehuurd op. OP. Da's nieuw voor me. Een alleraardigste mevrouw noteerde mijn naam en zei "We gaan ervoor zorgen dat u zo aan het rollen bent meneer". En verhip ze had gelijk. Een witte full-size SUV komt voorrijden. "Kijkt u eens, een gratis upgrade". Mag ook wel eens na al die jaren trouwe klandizie aan Alamo en National. In het vliegtuig had ik Leon, die toevallig naast me zat, een ritje naar de stad aangeboden zodat ie niet moeilijk moest doen met de trein en daarna een taxi te pakken. Ik zei eerst nog van: wellicht moeten er wat spullen op de achterbank met 2 grote koffers en handbagage. Full-size SUV komt voorrijden. Probleem opgelost. Zo hoort dat mensen!

Bij het invullen van 4 weken toeren, is 1 van mijn doelen de af te leggen kilometers (of mijlen in dit geval). Een minimum die ik altijd wel wil halen is 7000 mijl (zo'n sloridge 11.000 kilometer) in totaliteit. Dat zouden wel erg veel rondjes rijden worden als ik me direct in de richting Las Vegas zou begeven. De eerste profielschets van de route van dit jaar tekende zich grofweg uit naar Seattle, Minneapolis en Austin in Texas. Dat haalde het lang niet bij de kilometers-doelstelling, en met in de opgezette planning nog een weekje te versnaperen over kan ik net zo goed nog maar even een stukje doorrijden. De staat New Mexico ga ik dit jaar helemaal overslaan, waar ik later nog op zal terug komen om het waarom hiervan uiteen te zetten. Voor die laatste strook kom ik zo mooi aan de kilometers en zie ik ook nog eens wat. Meer van hetzelfde ondertussen, maar dat is niet erg als het bekende en leuke plekken zijn. Ondanks de vele vorige reizen heb ik nog zat leuke en opvallende nieuwe zaken kunnen vinden die zeker het bezoeken waard zijn. Maar uiteraard, daarover later meer de komende 4 weken.

Met betrekking tot de auto: Ik hoor op de achtergrond al geroezemoes van foto's, foto's, waar zijn de foto's? Geduld is een schone zaak. En zal morgen beloond worden.

Deze website is een product van een hobby geworden passie. Hier kan je terecht als je op zoek bent naar het echte Amerika - zoals het vaak niet in de reisgidsen te vinden is. De reisverhalen leiden rond paden, ver verborgen van de Interstates. Ik hoop dat je met hetzelfde enthousiasme mijn verhalen leest en foto's bekijkt zoals ik deze heb gepubliceerd.